Persoonlijk Zwanger

Zwanger: week 28 t/m 33, cocoonen, kerst en hét gesprek in het ziekenhuis

IMG_4802

Zo. Ik besloot maar weer eens uit mijn coconnetje te kruipen en eens wat van mij te laten horen. De afgelopen weken waren rustig, ik heb heerlijk met mijn vent vakantie gevierd, maar er waren ook wel wat ontwikkelingen die ik wel wil delen. Zo had ik bijvoorbeeld op 4 januari hét gesprek in het ziekenhuis met mijn gynaecoloog over of ik terug zou mogen naar mijn eigen verloskundige en dus thuis mag bevallen. 

Kerstvakantie!

Heerlijk, vanaf 19 december had Mark voor zichzelf twee weken kerstvakantie ingepland. Echt even twee weken helemaal niets doen, afgezien dan van Kerst en Oud en Nieuw natuurlijk. We hebben bewust met zijn tweetjes rust genomen en genoten: veel bankhangen, 100 keer ‘Home alone’ gekeken en veel gefantaseerd over onze toekomst met onze zoon. Met kerst en oud en nieuw werd het ook veel opgenoemd: “2016 wordt voor jullie een bijzonder jaar!” En dat beseffen we ons ook echt.

De eerste dag van de vakantie hadden we een 4D-echo gepland. Daarvan staat een foto hier bovenaan het artikel. Hij lag lekker diep in mijn bekken en drukte zijn neusje tegen mijn baarmoederwand, waardoor het beeld niet echt mooi was. Twee weken later mochten we terug komen en daarvan hebben we een prachtige dvd gekregen. Ik ben verliefd op mijn buikbaby!

 

Hét gesprek met de gynaecoloog

Met bijna 32 weken stond er weer een gesprek gepland bij de gynaecoloog. Toen ik 16 weken zwanger was, bleek bij de suikertest in het ziekenhuis dat ik nét aan zwangerschapsdiabetes heb. Gedurende de weken die volgden, bleek daar eigenlijk weinig van te merken: ik moest een paar dagcurves per week prikken (druppeltje bloed prikken na iedere maaltijd, waaruit een metertje mijn suikerwaarde haalt) en al snel bleek dat mijn bloedsuiker verre van hoog was. Het ziekenhuis vond het risico echter te groot om mij terug te sturen naar de gewone verloskundige. Ik wil graag thuis bevallen en ik vond deze uitspraak daarom keer op keer echt frustrerend. Ik ben een gewone, gezonde moeder, met een gewoon, gezond kind in mijn buik en ik mag verdorie niet eens zoals ‘gewone’ vrouwen bij een ‘gewone’ verloskundige onder controle!

Maar goed, 4 januari hadden we speciaal met de gynaecoloog een afspraak om te bespreken of ik weer terug kon naar de gewone verloskundige. Voor het gesprek was ik uiteraard ontzettend nerveus. De nacht van te voren had ik amper geslapen en de hele dag was ik misselijk en verschrikkelijk zenuwachtig. Ik was vooral ook zenuwachtig, omdat ik graag mijn verhaal goed wilde vertellen en ik heel bang was om in huilen uit te barsten vóór ik mijn verhaal had kunnen doen.

Om kwart voor 5 hadden we pas de afspraak vanwege Mark zijn werk. Eenmaal binnen vroeg de gynaecoloog als eerste hoe het met mij ging. “Goed hoor! Ik ben alleen bloednerveus…”, was mijn antwoord. Uiteraard vroeg de gynaecoloog waarom ik zo nerveus was en ik antwoordde: “Omdat we vandaag de knoop door gaan hakken of ik in het ziekenhuis onder controle blijf of dat ik terug mag naar mijn eigen verloskundige.” Zo. Dat was er uit, zonder te huilen. De gynaecoloog legde uit dat er op het moment landelijk een nieuw protocol gemaakt wordt, waarbij vrouwen met zwangerschapsdiabetes eventueel weer terug mogen naar hun eigen verloskundige wanneer blijkt dat de diabetes onder controle is en het kind niet te groot. Mààr, dat geldt nog niet: “Dus in principe beval jij gewoon in het ziekenhuis.” Ik liet haar mijn dagboekje zien, waarin ik de afgelopen 16 weken alle dagcurves heb moeten bijhouden. “Zo! Dat zijn mooie suikerwaardes! Gebruik je daar nog insuline voor?” Gaf de gynaecoloog als reactie. Ik vertelde haar dat ik geen insuline gebruik en zelfs geen dieet hiervoor aangemeten heb gekregen. “Tja, dan zou jij wel iemand kunnen zijn die we met dat nieuwe protocol terug zouden sturen naar de eerste lijn… Weet je wat? We doen het gewoon. Ik zie geen reden jou hier nog te houden. Ik ga nog even je bloeddruk meten en een groeiecho maken en dan mag je wat mij betreft terug naar je eigen verloskundige.” Je begrijpt, dolgelukkig was ik!

Totdat ze mijn bloeddruk ging meten. Ik heb altijd een lage bloeddruk. Altijd al gehad en tijdens mijn zwangerschap bleef dat stabiel. Tot nu toe. Mijn bloeddruk was zó hoog, dat de gynaecoloog mij onmiddellijk doorstuurde naar de verloskamers, waar ik aan de CTG gelegd werd en er bloed en urine afgetapt werd. Gelukkig zakte mijn bloeddruk al snel en ook mijn urine en bloed waren schoon. Geen beginnende zwangerschapsvergiftiging, gelukkig!

 

En nu?

Tja, als mijn bloeddruk hoog blijft, dan vind ik dat een hele goede reden om bij de gynaecoloog onder controle te blijven en in het ziekenhuis te bevallen. Met een hoge bloeddruk neem ik geen enkel risico en dan is het ziekenhuis voor mij en mijn kindje de beste plek. De frustratie rondom het ‘blijven/terug mogen’ is weg. Ik vond het niet eerlijk dat ik in het ziekenhuis moet bevallen terwijl mijn bloedsuikers zo netjes laag zijn. Maar een hoge bloeddruk… dat is een meer dan goede reden om in het ziekenhuis te blijven.

 

Verdere zwangerschapsdingetjes

IMG_4881

32 weken zwanger

Mijn buik wordt nu echt groter en het is nu goed te zien dat ik zwanger ben. Veel mensen vragen mij hoe lang ik nog moet en wensen mij succes met de laatste loodjes. Zelf moet ik daar nog aan wennen, ik heb helemaal niet het idee dat het zwanger-zijn al bijna klaar is! Officieel mag hij al over 4 weken ‘veilig’ komen, maar zelf denk ik dat ik nog 8 weken op hem moet wachten. Wat betreft zijn uitzet kan hij nu al komen. Alles staat klaar! Ik moet alleen nog alle kleertjes, dekentjes enzovoorts wassen, dat doe ik rond de 36 weken.  Alles is verder wel in huis, ik ben mijn ziekenhuistas al zo zoetjesaan aan het inpakken en volgend weekend gaat het bed op klossen. Ik kan er niet meer onderuit: het einde is in zicht! Wij gaan bijna onze zoon ontmoeten!

 

Previous Post Next Post

11 Comments

  • Reply Neelke

    Wauw wat ben je al goed voorbereid, top! Wel echt vervelend voor je dat je een hoge bloeddruk hebt. Ik hoop dat jij en de kleine het goed blijven doen de laatste weken. Succes nog met die laatste loodjes.

    13 januari 2016 at 20:34
  • Reply Olga

    Mijn bloeddruk werd bij elke afspraak gemeten. Deden ze dat niet bij jou en had of heb je daar geen bepaalde constante lijn in gehad? Want een uitschieter kan nog te verklaren zijn. Kan me voorstellen dat je ook heel nerveus was en dat dit een rol gespeeld heeft.

    14 januari 2016 at 00:27
    • Reply Olga

      In m’n hoofd klonk dit minder narrig hoor, sorry :’)

      14 januari 2016 at 00:29
      • Reply Milou

        Haha kwam niet narrig over hoor! 😉 Ja ze hebben iedere controle mijn bloeddruk gemeten. Altijd netjes stabiel rond 120/60, de op één na laatste keer 140/75. Maar dat vonden zij normaal, dat hij wat stijgt tijdens het derde trimester. Maar nu dus ineens 160/90!

        14 januari 2016 at 11:20
  • Reply Diana Carlton

    Leuk om weer iets van je te lezen! Spannend, het einde is nu echt bijna in zicht. Hopelijk blijft je bloeddruk stabiel. Misschien was je bloeddruk ook zo hoog door de spanning vanwege het gesprek? In ieder geval, geniet van je laatste weken!

    14 januari 2016 at 10:17
    • Reply Milou

      Ja dat denk ik ook wel hoor, dat het vanwege de spanning was! Want eenmaal op de verloskamer aan de ctg ging mijn bloeddruk al weer snel naar beneden!

      18 januari 2016 at 21:47
  • Reply Leonie

    Wat ben je mooi zwanger…bijna je zoontje zien! Leuk hoor!

    14 januari 2016 at 13:19
  • Reply Bibiane

    Ik blijf het altijd zo vreemd vinden, thuis bevallen. Dat is in Vlaanderen niet ingeburgerd. Ik was juist dolblij dat ik in het ziekenhuis kon bevallen. Lekker alle zorg in de buurt als het nodig is, alles wordt gedaan, de accomodatie is aangepast aan pas bevallen vrouw met baby. En dag en nacht is er een verpleegster en alle nodige zorg met maar een druk op de knop verwijderd. Mijn gynaecoloog is zo’n chille man, ik ga met veel plezier naar hem toe. Ook was hij voor rede vatbaar toen ik op 40 weken min 1 dag zei dat ik niet langer wou wachten en het zwanger zijn kotsbeu was.

    14 januari 2016 at 23:21
    • Reply Milou

      Ik denk ook dat dat komt doordat gynaecologen in NL in principe alleen bij de risicobevallingen aanwezig zijn. En ook de klinisch verloskundigen in het ziekenhuis zijn met name bij risicobevallingen. Daar zijn natuurlijk allerlei protocollen voor, dus wanneer je daar als gezonde zwangere met een laag risico in gerecht komt, wordt nog ateeds het protocol voor bij een risicobevalling aangehouden. Misschien dat dat in België minder is? Wat ontzettend fijn dat je zo’n goede ervaring hebt!

      18 januari 2016 at 21:50
  • Reply Michelle

    Wat vervelend dat je bloeddruk zo hoog was! Kan me voorstellen dat je dan even van links naar rechts en weer terug wordt geslingerd qua emoties. Je bent prachtig zwanger. Succes nog even de komende weken, en geniet ervan!

    15 januari 2016 at 15:28
  • Reply Margriet

    Heh wat een tegenvaller. Wat knap dat je er zo rustig onder blijft. Heel veel succes en geniet van de voorpret.

    15 januari 2016 at 22:16
  • Leave a Reply