Persoonlijk Zwanger

Zwanger: veranderingen in de band tussen mijn moeder en mij

Baby Milou, 2 dagen oud. Zal mijn zoon op mij lijken?

Baby Milou, 2 dagen oud. Zal mijn zoon op mij lijken?

Dat een moeder-dochter band bijzonder is, dat kun je wel stellen. Het geldt in ieder geval wel voor mijn moeder en mij. Wij hebben een hele sterke en goede band en dat hebben we eigenlijk altijd al gehad. Ik vind het ook heel erg moeilijk om mijn moeder los te laten. Ik heb haar voor mijn gevoel nog steeds heel erg ‘nodig’ psychisch. Dat komt natuurlijk ook door het feit dat ik nou eenmaal bepaalde dingen beter met mijn moeder kan bespreken dan met mijn vriend. Bovendien hebben mijn moeder en ik hetzelfde beroep en ook dat schept een band (en een hoop gespreksstof).

Maar wat ik nooit had verwacht, is datde moeder-dochter band zó anders wordt wanneer de dochter zwanger is. Of nogmaals, voor mij geldt dat wel. Ik weet natuurlijk niet of mijn moeder dit ook zo ervaart en bepaalde dingen zijn ook echt vanuit mijn oogpunt, maar het leek mij leuk eens te kijken naar wat er dan zo veranderd is.

Mama als opvoeder.

Sinds ik zwanger ben kijk ik heel erg naar hoe mijn moeder haar kinderen opvoedt en opgevoed heeft. Wij hebben echt een superfijne en goede jeugd gehad, maar ik heb uiteraard nooit stil gestaan bij wàt mijn moeder dan deed, hoe mijn moeder handelde bij het opvoeden van haar kinderen. De laatste tijd kijken we erg veel filmpjes van vroeger. Van toen ik baby, peuter en kleuter was. Ik betrap mijzelf er op dat ik heel gericht kijk naar hoe mijn moeder met ons omging en hoe zij onze ontwikkeling stimuleerde. Ik vind namelijk dat ze dat supergoed gedaan heeft en ik zou daarin graag veel van haar willen leren.

Ik zag bijvoorbeeld dat mijn moeder mij heel veel voorlas, als baby al. Dat deed ze met veel intonatie en verschillende “stemmetjes”. Daarna zag ik filmbeelden waarop ik als éénjarig meisje mijzelf aan het “voorlezen” ben. Ik spreek nog geen enkel woord, het is alleen maar gebrabbel, maar de intonatie is al heel duidelijk. Dat is taalkundig best knap, vind ik, en dat zou ik graag ook zo willen leren aan mijn kinderen.

Van moeder-dochter, naar moeder-moeder.

Mijn moeder is ook ooit (drie keer) zwanger geweest. (Goh, je meent het!) Al sinds de dag dat ik erachter kwam dat ik zwanger ben, bedenk ik mij bij alles of mijn moeder dat ook zo ervaren heeft. Ik vraag haar ook steeds dingen: “Wanneer kreeg jij een buikje? Wanneer voelde jij mij schoppen? Hoe voelde dat dan?” Mijn moeders zwangerschapsagenda heb ik al tientallen keren gelezen, ook als kind en tiener zijnde, maar nu lees ik hem vanuit een heel ander oogpunt. Het is nu bijna een soort naslagwerkje geworden. Toen ik dacht dat ik de baby voor het eerst voelde schoppen, zocht ik in de agenda op wanneer mijn moeder mij voor het eerst voelde schoppen en hoe dat dan voelde. Bij alles in deze zwangerschap vergelijk ik mijzelf met mijn moeder. Dat maakt de band ineens veel minder moeder-kind, maar meer moeder-moeder. Meer als moeders onder elkaar die ervaringen uitwisselen.

Ik heb ook het gevoel dat ik mij volwassener moet gaan gedragen of dat ik mij niet meer als kind mag laten verzorgen door mijn moeder. In de eerste drie maanden van mijn zwangerschap voelde ik mij steeds zo beroerd, maar ik wilde dan eigenlijk niet dat mijn moeder voor mij zou komen zorgen. Normaal gesproken als ik echt heel ziek ben, dan komt mijn moeder thee voor me zetten, ze doet wat boodschapjes of ze haalt medicijnen voor me bij de apotheek. Nu liet ik dat ook nog wel toe (ik kon gewoon niet anders want ik was echt té beroerd), maar ik schaamde me er wel voor. Ook als ik moest huilen door de hormonen en het beroerd voelen en mijn moeder mij dan troostte, dan schaamde ik mij. Ik had het gevoel dat ik “sterk” moest zijn nu ik zelf moeder zou worden.

Hoe doen andere moeders dat? Kun jij nog heerlijk uithuilen bij je moeder? Of is dat bij jou ook zo anders geworden? Wat is er veranderd tussen jou en je moeder?

Previous Post Next Post

2 Comments

  • Reply Vlijtig Liesje

    Ook al word je zelf moeder, je bent nog steeds ook een kind van je eigen moeder. En je mag je gerust door haar laten vertroetelen. Sterker nog, als je eenmaal moeder bent is het juist fijn als jíj ook nog eens bemoederd wordt ; )

    9 oktober 2015 at 10:19
  • Reply Bibiane

    Mijn moeder had exact dezelfde zwangerschapsagenda :) Ik kom veel beter overeen met haar dan ervoor. Heerlijk vind ik dat :)

    23 oktober 2015 at 20:26
  • Leave a Reply