Persoonlijk Zwanger

Zwanger: onverwachte extra controle in het ziekenhuis

IMG_0139

Wanneer je zelf ook blogger bent, dan zul je dit wel herkennen. Sommige dingen die gebeuren in je leven, daar moet je gewoon meteen even over schrijven! Zo heb ik dat ook. Ik bel met belangrijke gebeurtenissen altijd meteen mijn moeder en daarna schrijf ik het van me af. Dat heb ik ook gedaan toen ik die allereerste afspraak in het ziekenhuis had en bleek dat ik onder behandeling van de gynaecoloog zou moeten blijven. Nu doe ik het weer. Ik had een extra controle vandaag in het ziekenhuis, omdat de huisarts op de huisartsenpost dit weekend zich zorgen maakte, maar ik ging zojuist supergelukkig naar huis.

Zaterdag. Blaasontsteking?

Ik had al een paar dagen behoorlijk last van mijn onderbuik en ik herkende de symptomen van eerdere blaasontstekingen. Toen ik zaterdag op internet zocht naar ‘blaasontsteking zwanger’, las ik dat je als zwangere extra alert moet zijn, omdat het weeën op kan wekken. Met die kennis besloot ik toch maar in het weekend naar de huisartsenpost te bellen om te overleggen. De assistente vond dat ik maar even langs moest komen. Prima, zo gezegd, zo gedaan. Er bleek niets aan de hand te zijn, ik had geen blaasontsteking en ik mocht weer naar huis.

Nog geen uur later werd ik gebeld door een anoniem nummer. De huisarts van de huisartsenpost belde: ze was vergeten (!!!) mijn bloeddruk op te meten en vroeg of ik nog even terug wilde komen. Vooruit, pyjama uit, kleren aan en hup in de auto weer terug naar de huisartsenpost. Mijn bloeddruk bleek toen 145/76. Dat is voor een zwangere helemaal geen ernstig hoge bloeddruk, maar mijn bloeddruk is normaal heel laag, lager dan gemiddeld. De huisarts belde daarom toch maar even naar het ziekenhuis. De gynaecoloog vond het geen heel hoge uitschieter, maar plande toch even een afspraak voor een extra bloeddrukcontrole, voor vandaag, 8 december. Ik vond het prima. Ik maakte mij absoluut geen zorgen, maar liever een keer teveel gecontroleerd dan te weinig, toch?

Extra controle.

Vandaag had ik dus die extra controle, bij een klinisch verloskundige die ik nog niet eerder gezien had, maar die wel lid is van het team van mijn gynaecoloog. “Fijn!” dacht ik, want ik wil zoveel mogelijk verschillende verloskundigen van haar team zien, zodat ik meer kans heb op een bekend gezicht tijdens mijn bevalling. “Even kijken, jij bent hier omdat jouw bloeddruk dit weekend 145/76 was en de huisarts vond het nodig dat extra te controleren.”, las ze op van haar computer scherm. “Wat een onzin…”, mompelde ze er achteraan. Ik vond haar meteen leuk. Heerlijk, zo’n nuchtere arts. Ze vroeg me naar mijn voorgeschiedenis en de reden waarom ik in het ziekenhuis behandeld wordt. Terwijl ik haar vertelde over mijn zwangerschapsdiabetes, las ze zelf de bevindingen ook mee vanuit mijn dossier. Ze vroeg me naar de suikerwaardes van de afgelopen tijd. Die had ik niet mee, vertelde ik, want die werden verder toch nooit gecontroleerd. Dat vond ze vreemd. “Je bent hier onder behandeling vanwege zwangerschapsdiabetes, maar de waardes worden nooit gecontroleerd door de verloskundige?” Tja, dat vind ik zelf ook een beetje vreemd, maar ik moet wel iedere week de waardes naar de ziekenhuisdiëtist sturen dus ik dacht dat dat de reden was dat de verloskundige er nooit naar vroeg. Ik vertelde haar dat mijn suikerwaardes sinds die suikertest niet hoger zijn geweest dan 6. “Ah, dan had je vast eenmalig een slechte dag toen de suikertest afgenomen werd.” Je begrijp wel, ik begon haar steeds leuker te vinden!

Vervolgens nam ze mijn bloeddruk op. 140/70. “Helemaal prima”, volgens haar. Daarna kreeg ik een superleuke verrassing: ze wilde wel even een groeiecho maken! Aangezien mijn laatste echo alweer 9 weken terug was, liet ik mij dat natuurlijk geen twee keer zeggen. Heerlijk even naar mijn kleine mannetje kijken. Ze nam de omtrek van mijn zoons hoofdje, van zijn buikje en de lengte van zijn bovenbeen. Ons kindje lag perfect op schema. Niet te groot, niet te klein, gewoon exact zoals hij moet zijn bij een termijn van 28 weken. Ook de hoeveelheid vruchtwater was perfect. (Haar stopwoordje was ‘perfect’, denk ik.) “Ik zie geen reden tot zorg. Ik zie gewoon een gezonde, blije moeder voor mij zitten met een gezond kind in haar buik. Geniet er lekker van!”, zo beëindigde ze ons gesprek.

IMG_0139

Ze hebben niet zo’n helder echoapparaat in het ziekenhuis, maar dit was mijn baby’s hoofdje vandaag: mét duim in zijn mond.

Je begrijpt, ik loop nu op wolken. De afgelopen weken ben ik best onzeker geweest. Ik vroeg me vaak af of ik gewoon te nuchter dacht. Ik vroeg me af waarom ik mijzelf en mijn kind zo gezond vond, als ik toch onder behandeling was van een gynaecoloog. Liet mijn intuïtie mij dan in de steek? De controles waren steeds goed, mijn waardes waren steeds goed, maar ik mocht steeds niet terug naar mijn eigen verloskundige. Dan moest er toch wel iets mis zijn? Van jullie en van mijn omgeving kreeg ik steeds de meest lieve en opbeurende reacties: “ja, baby en mama zijn gezond, maar de gynaecoloog heeft nu de verantwoordelijkheid en die moet wel héél zeker weten dat baby en mama ook gezond blíjven!”, en daar hield ik mij aan vast. Nu begint ook het ziekenhuis er steeds meer op te vertrouwen dat baby en mama inderdaad gezond zijn en ook zullen blijven. Ik zie ineens veel minder op tegen het gesprek met de gynaecoloog over 4 weken. We gaan dan bekijken of ik misschien weer terug mag naar de verloskundige. Ik heb na vandaag goede hoop.

Previous Post Next Post

6 Comments

  • Reply Drie

    Dat was vast even schrikken! Maar wat fijn dat alles goed was en hopelijk krijg je over 4 weken ook goed nieuws.

    8 december 2015 at 20:16
    • Reply Milou

      Ja inderdaad! Dit was echt een geluk bij een ongeluk zegmaar.

      8 december 2015 at 20:42
  • Reply Jennifer

    Ik hoop voor je dat je dan terug mag naar je VK! En dat je dan alsnog misschien wel kunt gaan denken aan je gewenste thuisbevalling! Fingers crossed! 😉

    8 december 2015 at 21:54
    • Reply Milou

      Inderdaad! 😀 Zolang ik geen groen licht heb van mijn gyn, ga ik er ter zelfbescherming nog maar even vanuit van niet. Maar ik hoop het wel van harte natuurlijk!

      8 december 2015 at 22:08
  • Reply saskia

    Ah lekker op wolken blijven lopen lieve Milou. Heerlijk dat alles goed is met je kindje. En als verpleegkundige moet ik toch wel even kwijt dat het onwijs dom is om de bloeddruk vergeten te meten (!).

    9 december 2015 at 21:21
    • Reply Milou

      Hahaha het was ook een beetje een chaotische huisarts!

      9 december 2015 at 21:47

    Leave a Reply