Persoonlijk Zwanger

Zwanger: ineens ben ik medisch?

Ik moet dit schrijven. Mijn verhaal herhaalt zich steeds in mijn hoofd en ik heb het gevoel dat ik niet snel genoeg kan typen om al mijn emoties op ‘papier’ te krijgen. Maar ik moet bij het begin beginnen en dat zal ik dan ook doen.

Kleine notitie vooraf: ik weet dat er zwangere vrouwen zijn die het nog veel erger hebben dan ik en die een veel moeilijkere zwangerschap hebben. Het gaat mij niet om wel of geen moeilijke zwangerschap, maar om de machteloosheid die ik gisteren voelde en vandaag nog steeds.

Hiep hiep hoera! Wij krijgen een baby en doen dat in bad. Thuis.

Dacht ik van te voren. Uiteraard bedenk je je als hormonale zwangere zijnde de meest uiteenlopende romantische manieren van bevallen. Die van mij gaat een beetje à la eerste weeën in de film “knocked up”: lekker in bad, kaarsjes aan en alleen mijn vent die mijn handje vast houdt. Oké, ik maak er nu voor mijzelf een beetje een grapje van, maar ik bedoel het heel serieus. Ik heb mij ingelezen en ik ben heilig (of misschien hormonaal) overtuigd van hóe fijn het is om thuis te bevallen. Zowel voor mijzelf, als voor mijn baby, als voor de band tussen mij en mijn baby. Tel daarbij op dat inmiddels bewezen is dat in het ziekenhuis nog steeds te vaak, te snel medisch wordt ingegrepen waar dat niet nodig is, als je als zwangere al onder begeleiding van een gynaecoloog was en je dus niet poliklinisch bevalt met je eigen verloskundige, en je hebt mijn motivatie. (Ik heb even geen zin en tijd om een bron te zoeken, maar die bestaan in overvloed.)

Kut alvleesklier

Ruim drie jaar geleden ben ik gezond verklaard. (Ziekenhuisverhaal: klik hier) Welliswaar miste ik mijn complete galblaas en 1/3e van mijn alvleesklier, maar ik was weer helemaal gezond. Mijn lever heeft de functie van mijn galblaas overgenomen en het 2/3e deel van mijn alvleesklier dat nog leeft, heeft nog steeds alle functies van een gezonde, volledige alvleesklier.

Toen ik voor het eerst bij de verloskundige kwam deze zomer (na een lange zoektocht op internet, want ik wilde de allerleukste en allerliefste verloskundigen in mijn buurt hebben bij mijn bevalling), vertelde ik uiteraard het hele ziekenhuis verhaal. Ze moet nou eenmaal een volledige ziektegeschiedenis hebben. In verband met het eventuele risico op zwangerschapsdiabetes, plande de verloskundige voor de zekerheid een OGTT in en een afspraak bij de gynaecoloog. Hoewel wij beiden wisten dat er waarschijnlijk niets aan de hand zou zijn, vonden we dat wel een goede voorzorgsmaatregel. Dat onderzoek en die afspraak stonden gisteren gepland.

Suikerwater

Als jij eet, wordt een groot gedeelte van dat eten in je lijf omgezet in glucose. De glucose wordt naar jouw cellen gestuurd en zorgt voor brandstof, energie, om die cellen te kunnen laten werken. De rest van de glucose wordt afgebroken door het hormoon insuline, wat aangemaakt wordt in.. ja, daar kom ‘ie… je alvleesklier. Zwangerschapshormonen zorgen ervoor dat die glucose minder goed op insuline reageert. Gevolg: je alvleesklier moet meer insuline aanmaken. En dàt is dus een beetje een probleem bij mij blijkt nu.

Om te testen of je zwangerschapsdiabetes hebt, moet je een glucosetest doen. Je eet 12 uur lang niks. Je bloed wordt geprikt. De bloedsuikerwaarde moet dan onder de 6,1 liggen, je hebt immers niets gegeten. Bij mij was die waarde 4,5. Prima dus. Daarna krijg suikerwater te drinken. Dat smaakt letterlijk naar water met heel veel suiker. Dan moet je 2 uur op een stoel zitten en niks doen. Na die twee uur wordt je bloed weer geprikt en dan kunnen ze zien of jij genoeg insuline aanmaakt om het suikerwater af te breken. Zit jouw bloedsuikerwaarde boven de 7,8, dan maak je niet genoeg insuline aan en heb je zwangerschapsdiabetes. Mijn waarde was exact 7,8.

Daar schrok ik eigenlijk al van. 7,8, dat betekent dus eigenlijk dat ik nét wel zwangerschapsdiabetes heb. Maar hoe kan dat? Ik ben gezond, mijn baby groeit nog normaal en ik ben pas 3 kilo aangekomen tijdens mijn zwangerschap. Ik belde meteen mijn verloskundige en zij stelde mij gerust. Waarschijnlijk was dit prima te controleren gedurende de zwangerschap.

“Hoi! Ik ben de gynaecoloog en ik ga jouw leven op zijn kop zetten.”

Daar dacht de gynaecoloog dus anders over. Zij vertelde: “We moeten nou eenmaal de grens van 7,8 aanhouden en jij hebt dus zwangerschapsdiabetes. Dat in combinatie met jouw medische geschiedenis, kom jij vanaf nu onder medisch toezicht.” De eerste vraag die in mijn hormonaal gebrainwashte hersenen opkwam, was of ik dan nog wel thuis mocht bevallen. “Nee!”, zei ze resoluut. “Dat kun je nu uit je hoofd zetten.” Nou geloof mij, je wereld stort dan in. En niet eens persé omdat thuisbevallen niet meer mogelijk is.

Wat ik zo vervelend vind aan dit hele verhaal, is dat op basis van dat ene cijfertje, alles voor mij en mijn baby bepaald wordt. Ik vraag me nu steeds af: als ik die twee slokken water na het suikerwaterdrankje niet had gedronken en mijn maag sneller had gewerkt, of als ik bij het horen van het wekkertje na 2 uur niet meteen was opgesprongen, maar nog vijf minuten had gewacht, was mijn waarde dan 7,7 geweest? Kapot was ik. Gelukkig was mijn moeder mee en kon zij mij troosten.

Ik houd van mijn verloskundige!

Na het gesprek met de gynaecoloog moest ik mijn verloskundige bellen, dat had ze mij gevraagd te doen. Toen ik haar belde vroeg ze eerst aan mij hoe ik mij voelde. Nou, dat had ze dus beter niet kunnen doen, want ik kon alleen nog maar huilen. (stomme hormonen…) Dus nam zij het gesprek over. Ze vertelde mij dat de gynaecoloog haar al had gebeld om te vertellen dat ik niet meer onder supervisie van de verloskundige zou staan en welk besluit zij had genomen. Mijn verloskundige vertelde dat zij vond, dat de gynaecoloog het wel heel heftig neerzette. (Haar woorden!) De verloskundige vertelde dat zij de ervaring heeft dat vrouwen met zo’n grenswaarde, vaak in het dagelijks leven helemaal geen hoge waarde hebben. Het suikerdrankje is vrij heftig, gemaakt om een heftige reactie in je lichaam uit te lokken. Als ik mijn suikers onder controle weet te houden, waar ik met een grenswaarde van 7,8 waarschijnlijk niet eens veel voor hoef te doen, én als mijn zoontje een normale groei doormaakt in mijn buik, mag ik over een aantal weken gewoon weer terug onder behandeling komen bij mijn verloskundige en mag ik zelfs weer thuis bevallen…

En toen zij dat vertelde, kwam ik er pas achter waarom het nieuws van de gynaecoloog mij zoveel deed. Ik voelde mij machteloos. Het voelde alsof de controle mij uit handen werd genomen en dat ik totaal geen invloed meer zou hebben op het verdere vervolg. Dat een besluit werd genomen op basis van één cijfertje en dat ik dat cijfertje nooit meer ‘goed zou kunnen maken’. Dàt was voor mij het grootste ongenoegen. Ik zag al voor me, dat ik de rest van de zwangerschap geen problemen meer zou hebben en ik met 41 weken mijn slanke, 6 pond wegende zoon met allerlei medische toeters en bellen ter wereld zou brengen, terwijl ik dat dus ook makkelijk had kunnen doen in bad. Met kaarsjes.
Ik houd van mijn verloskundige. Natuurlijk ben ik ook realistisch: als ik nog slechter ga reageren op suikers en ik moet echt medisch bevallen, dan is dat uiteraard meer dan logisch. Alles voor de gezondheid van mijn zoontje. Maar mijn verloskundige heeft mij wel de controle terug gegeven die ik kwijt was. Ik kàn ook gewoon gezond blijven en dan staan alle opties nog open.

Previous Post Next Post

13 Comments

  • Reply Lis

    He, heftig meid! Kan me best voorstellen dat je je hierdoor niet helemaal lekker voelt. Hopelijk komt alles op z’n pootjes terecht!

    22 september 2015 at 10:25
  • Reply Lifesabout

    Dat is heftig! Inderdaad wat je zegt….de controle die jw had wordt van je afgenomen. Ik duim voor je op een thuisbevalling met kaarsjes!

    22 september 2015 at 10:34
  • Reply Jennifer

    Allereerst is dat suikerdrankje natuurlijk al kut en ranzig, ik moest ‘m ook vanwege familiair risico. Niks aan de hand gelukkig, maar ik heb ook meerdere malen de worst case scenario’s doorgenomen. Ik vind eigenlijk dat ze jou nog een keer moeten testen, want zo’n harde grens vind ik eigenlijk best wel vreemd.

    22 september 2015 at 10:46
  • Reply Milou

    Jennifer daar staat mijn verloskundige ook op! Sowieso moet ik dat suikerdrankje nu iedere 4 weken, maar ik wil er nog eentje eerder. Ik wil zo snel mogelijk terug naar mijn eigen vk. Irritant he? Die scenario’s die door je hoofd spoken. Vooral lekker aangedikt door je hormonen. 😉

    22 september 2015 at 11:31
  • Reply Nathalie

    Ik snap dat het heftig is… je bent de controle kwijt en juist met al die hormonen in je lijf kan je dat eigenlijk niet zo goed hebben… herkenbaar! Helaas is ook het hele diabetes verhaal me bekend, twee keer over… ik hoop dat het lukt dat je suiker relatief laag blijft en je gewoon bij de verloskundige terug kan en thuis mag bevallen.

    Zal dan ook duimen dat jou ervaring anders is als die van mij!

    22 september 2015 at 20:19
  • Reply Nesrin

    Heftig Milou. Ik snap dat het allemaal teveel is geworden. Adem in, adem uit en volg vooral je (moeder)instinct.

    23 september 2015 at 15:57
  • Reply iooon

    Ik wilde graag in een kraamhotel iets bevallen maar kreeg ook te horen “nee je bevalt lekker bij ons op de afdeling”. Stiekem vond ik het wel fijn. Ik heb het ook graag in de hand, geen onverwachte veranderingen en hiermee waren alle variabelen afgevangen. De afdeling en alles bekeken vooraf. 108000 echo’s gehad en een fijne bevalling zonder complicaties of scheuren.

    24 september 2015 at 12:37
  • Reply Milou

    Ah dat is fijn om te horen ioon en eigenlijk ook wel een goede insteek. Bevallen onder een gynaecoloog brengt weinig keuzes met zich mee en in die zin kan ik me er dan ook wel makkelijker op instellen. Een thuisbevalling kan alle kanten nog op. Dat is waar! En wat fijn dat jij zo’n goede bevalling had. Een positieve ervaring die ik zeker ga onthouden!! Thanks!

    25 september 2015 at 16:01
  • Reply Chris

    Wij kennen elkaar niet. Dat wil zeggen jij hebt waarschijnlijk nog nooit van mij gehoord maar per toeval volg ik jou blog al bijna vanaf het begin. Dus ik weet hoe graag je zwanger wilde worden etc. Ik kan me nu dus ook voorstellen hoe ellendig je je moet voelen, daarom wilde ik even reageren. Ik ben namelijk behoorlijk geschrokken van je berichtje en wil je veel sterkte wensen. Hopelijk komt het goed en kun je toch gewoon thuis bevallen.

    26 september 2015 at 20:38
    • Reply Milou

      Ah wat lief! Dank je wel Chris!

      28 september 2015 at 08:17
  • Reply Saskia

    Ach ik kan me je machteloosheid heel erg goed voorstellen hoor. Fijn dat de verloskundige zo goed naar je luistert. Zorg wel goed voor jezelf hoor, en hopelijk maak je je niet meer te veel zorgen. Dat in bad bevallen leek mij trouwens ook altijd geweldig haha :)

    28 september 2015 at 09:50
  • Reply Inge

    Ai, dit is echt wel balen. De eerste keer was mijn suikertest ook niet goed, de tweede keer dan weer wel, soms dus toch niet zo duidelijk…
    Hopelijk toch de thuisbevalling die je zo graag wilt!!

    28 september 2015 at 10:23
  • Reply Milou

    Oh dat schept hoop Inge! Vond jij het erg om in t ziekenhuis te bevallen saskia?

    28 september 2015 at 19:54
  • Leave a Reply