Persoonlijk Zwanger

Onze zoon krijgt mijn achternaam.

hello-my-name-is

Ben ik een feministische kenau? Wilde ik persé mijn achternaam aan mijn zoon geven, ‘omdat ik daar het recht toe heb’? Of ligt het allemaal anders? Van veel mensen in mijn omgeving krijg ik bijzondere reacties. Velen zijn nieuwsgierig waarom we daarvoor kiezen en veelal wordt de vraag aan mij gericht, alsof het mijn keuze was. Maar hoe zit dat nou echt?

Dat kinderen de achternaam van hun moeder mogen krijgen, dat is al sinds 1997 zo. En toch kiest de meerderheid van de ouderparen voor de achternaam van de vader. Dat is ook het meest logisch, het meest voor de hand liggend en het meest traditioneel. Zijn wij zo’n feministisch koppel dan? Dat wij daarvoor kiezen? Ik kreeg letterlijk de opmerking naar mijn hoofd geslingerd: “Nou, dan weten wij wel wie de broek aan heeft bij jullie in huis!” Euh, pardon?

Nee, bij ons ligt het anders. Ik heb best even moeten slikken toen wij de definitieve keuze maakten om ons kind mijn achternaam te geven. Ik ben namelijk behoorlijk traditioneel ingesteld. Ik had graag willen trouwen, mijn vriend zijn naam aan willen nemen en deze vervolgens ook door willen geven aan onze kinderen. Al vanaf kinds af aan droom ik van het moment dat ik mijzelf mevrouw ‘…’ mag noemen, welke nieuwe achternaam daar dan ook zou komen te staan.

Maar het liep anders en dat had ik al vrij snel door toen ik met mijn grote liefde een relatie kreeg. Je deelt steeds meer met elkaar en zo ook verhalen uit het verleden. Er is helemaal niks heftigs of ergs gebeurd in mijn vriend zijn familie, dat zeker niet! Maar mijn vriend voelt zich niet echt verbonden met zijn familie-achternaam. Hij voelt zich geen officieel deel van die familie en van die stamboom. Ik vond dat bijzonder, maar ik dacht er verder niet over na wat dat voor consequenties zou hebben voor ons en onze kinderen in de toekomst.

Totdat wij voor een kindje gingen en dat soort onderwerpen dus ineens wél op tafel kwamen. Mijn vriend gaf al eerder aan dat hij, als wij ooit trouwen, heel graag mijn achternaam zou willen aannemen. Ik lachte dat een beetje weg, maar nu kwam het toch weer ter sprake. Mark wilde onze kinderen graag mijn achternaam geven. We hebben het onderwerp verder even laten rusten, maar ik dacht er zelf nog veel over na én ik zocht het één en ander op.

De achternaamskeuze. Wat is er over bekend?

Op de site Ouders Online kwam ik een goed artikel tegen waarin de vraag gesteld werd: “Waarom kiezen koppels er nog niet veel voor de achternaam van de moeder door te geven?” En een goede reden konden ze eigenlijk niet vinden. In Prins-Alexander, een deelgemeente van Rotterdam, is tussen 1998 en 2009 maar één keer gekozen voor de achternaam van de moeder. Een heftig voorbeeld. Kennelijk maakt onbekend, onbemind. Stelden zij als conclusie. En dat snap ik wel! Zelf moest ik mij ook even over het traditionele idee heen zetten.

Toch gaf het online magazine ook goede redenen om juist wél voor de achternaam van de moeder te kiezen. Bijvoorbeeld als de moeder een heel bijzondere achternaam heeft, die niet veel voor komt. Zo voorkom je dat een bepaalde bijzondere achternaam uitsterft.

Ons idee.

Wij hadden niet verwacht dat mensen in onze omgeving zo verbaasd, soms zelfs geshockeerd, zouden reageren. Maar gelukkig begrepen ze het ook meteen wanneer wij uitlegden waarom we dit hebben gedaan. Naast dat Mark er zo zijn redenen voor heeft, is het namelijk ook een feit dat er met zijn achternaam véél meer mensen in  Nederland rondlopen. Er zijn zelfs meerdere, verschillende stambomen met zijn achternaam. Bij mijn achternaam is dat niet zo. Mijn achternaam komt maar in één stamboom voor in Nederland. Natuurlijk zijn er evengoed nog veel families in Nederland met mijn achternaam, maar uiteindelijk zijn deze families allemaal terug te voeren naar één iemand die ooit voor die achternaam gekozen heeft. Dat is best bijzonder toch?

Het enige waar ik mij nu nog druk om maak, is om hoe wij dit op bijvoorbeeld het geboortekaartje gaan aangeven. Ik denk namelijk dat de meeste mensen er automatisch vanuit zullen gaan dat onze zoon mijn vriend zijn achternaam krijgt. We kunnen mensen in die waan laten en dat zal ook vast geen problemen opleveren, maar als we dan tóch iedereen op de hoogte stellen van de geboorte en van zijn voornaam, waarom niet dan ook van zijn achternaam? Ik brainstorm daar nog even lekker over door.

Heb jij kinderen en voor welke achternaam heb je gekozen? Zijn er moeders die hun kinderen ook de achternaam van henzelf hebben gegeven? Ik hoor graag waarom.

Previous Post Next Post

23 Comments

  • Reply Hanna @ eenbezigbijtje

    Het klinkt als een goed doordacht plan bij jullie. En het is toch heerlijk dat je dat mag kiezen? Ik snap dat mensen misschien even verbaasd zijn want het komt nog maar weinig voor, maar ik ken ook iemand die voor de achternaam van de vrouw gekozen heeft. Zelf denk ik dat onze kinderen de achternaam van mijn vriend laat aannemen, aangezien ik zijn achternaam ook gewoon veel mooier vind.

    27 november 2015 at 16:10
  • Reply Malou

    In jullie geval snap ik het heel goed! Ook mooi dat jullie, als jullie getrouwd zijn, wel allemaal dezelfde achternaam hebben :)

    27 november 2015 at 16:30
  • Reply Neelke

    Wat leuk dat jullie kindje jouw achternaam krijgt! Ik vind het heel normaal hoor, ook al komt het misschien niet zo vaak voor. Ik heb een erg traditionele, ouderwetse man, dus het stond niet ter discussie wiens achternaam onze spruit zou krijgen. Aan de andere kant, vind ik zijn achternaam wel wat makkelijker, die hoef je niet steeds te spellen. En ik moet zeggen, het heeft ook voordelen om een ‘standaard’ achternaam te hebben, je bent namelijk een stuk minder goed te vinden online. Ik heb een vrij unieke voor- EN achternaam, dus er is er maar eentje van. Al mijn potentiële werkgevers kunnen mij dus zo vinden online. Is dat erg? Niet perse, maar ik zou het wel fijn vinden als onze kleine spruit wat anoniemer is online.

    27 november 2015 at 17:17
    • Reply Milou

      Oh daar heb je goed over nagedacht!

      27 november 2015 at 17:30
  • Reply Jess

    Dit is inderdaad bijzonder. Moest ik een man zijn, zou ik mijn naam ook niet willen doorgeven. Gwn uit principe. Ik heb een hele slechte ervaring met mijn familie en zou dan ook niet trots mijn naam doorgeven. Ik zou op het kaartje de achternaam bijzetten, maar eigenlijk ben je niemand een uitleg verschuldigd :-)

    27 november 2015 at 17:37
    • Reply Milou

      Nee dat is ook zo, maar het is wel makkelijk dat iedereen het dan meteen weet. Wat vervelend van je familie zeg! Lekker je vriend’s/mans naam doorgeven dan. 😉

      27 november 2015 at 17:47
  • Reply Kimberley

    Ons kindje krijgt ook mijn achternaam, de eerste twee hebben dat ook. Sowieso omdat ik de laatste ben vanaf mijn opa en er verder geen nieuwe ‘Achternaam’ meer zou komen. En omdat mijn vriend een Turkse achternaam heeft. Wij willen onze kinderen zoveel mogelijk kansen geven en met een Nederlandse achternaam kom je nu eenmaal sneller aan de bak. Ook is mijn vriend moslims opgevoed en bekeerd christen, dus wilde hij het hele ‘moslimse’ weg hebben (zoals hij dat dan zegt).

    27 november 2015 at 18:00
    • Reply Milou

      Wauw! Jullie hebben er ook echt goed over nagedacht zeg!

      27 november 2015 at 20:54
  • Reply Mendy

    Onze zoon heeft ook mijn achternaam. Mijn vriend vond het prima, en vind zijn eigen achternaam niet mooi. Ik krijg vaak opmerkingen erover. Mijn schoonfamilie heeft het er nooit over, maar ze zijn er niet gelukkig mee. Wij zijn er wel blij mee!
    Andere reageren ook bij ons vaak verbaasd. Dat is apart, zie je niet veel, en waarom dan zijn de meeste gestelde vragen. Ik vind het vreemd juist dat mensen nog zo reageren. Het mag al jaren

    27 november 2015 at 18:13
  • Reply Jennifer

    Voor mij maakte het niet uit wiens achternaam hij kreeg, als we met zijn drieën ooit maar dezelfde achternaam zouden hebben. Je hoeft ook geen achternaam op het geboortekaartje te zetten hè, dat is ook een keus. Als het voor jullie maar duidelijk is. 😉

    27 november 2015 at 21:25
  • Reply Olga

    Mijn zoon heeft mijn achternaam, geen bijzondere naam maar wel één die nog even in de familie blijft. Hier was de keuze snel gemaakt, want ik ben ook de enige ouder. Maar als ik ooit weer een man tref zou ik wel voor het geheel willen gaan. Maar of het dan allemaal mijn naam wordt of toch wisselen naar die van hem, weet ik niet..

    27 november 2015 at 22:29
  • Reply Marjolein

    Je ziet meestal als de papa en mama niet dezelfde achternaam heeft dat op geboortekaartje de achternaam dan achter voornaam staat om duidelijk te maken welke achternaam het heeft. Zo heb ik sinds mijn trouwen dubbele achternaam. Nu zegt iedere vrouw die trouwt en naam van man aanneemt ja zo heb ik het ook, maar toch is het nog iets anders en dat snappen heel veel mensen ook niet. Nu heb ik een Veel voorkomende achternaam. Ik ben de laatste van de tak die nog leeft en dat wil ik graag tot mijn dood blijven dragen maar ook naam van mijn man. Zo had ik onze zoon ook die naam kunnen geven, maar dat hebben we niet gedaan. Qua voornaam ook leuk verhaal. Zo riep ik altijd als ik ooit een zoon krijg, krijgt hij de naam Gijs. Maar dan moet je niet Gijse van je achternaam heten. Maar ik vind dat mijn zoon nu een Veel mooiere naam heeft die 6 jaar terug nog niet zo bekend was.

    27 november 2015 at 23:07
  • Reply Jessica

    Toevallig bij mijn moeders kant van de familie hebben een nicht van haar, samen met haar man besloten om de achternaam van die nicht aan te nemen. Dat was een bewuste keuze geweest van beide, maar ook deels in combinatie met familie/verleden.

    27 november 2015 at 23:09
  • Reply Daantje

    Hier is die keuze eigenlijk al eerder gemaakt, want toen ik trouwde moesten wij al de keuze maken welke achternaam we zouden gaan gebruiken. Ik heb toen de achternaam van mijn man overgenomen. Dus dan zou het wel gek zijn als ons zoontje opeens mijn achternaam krijgt 😉

    28 november 2015 at 08:39
  • Reply Leonie

    Ik vind dat helemaal niet gek! En zo te lezen hebben jullie het helemaal goed doorgedacht en er genoeg redenen om het te doen. Vreemd eigenlijk dat het zo weinig gebeurd.

    28 november 2015 at 10:35
  • Reply Manon

    Wij hebben gekozen voor mijn vriends achternaam, omdat we toch wisten dat we als we zouden trouwen ik zijn naam over zou nemen en dan iedereen in de familie dezelfde naam zou hebben. Wij hebben op het geboortekaartje dan ook gewoon de voor en achternaam van Jenna gezet. Als het bij jullie jouw achternaam wordt is dat alleen maar mooi, ze wennen er vanzelf aan!

    28 november 2015 at 11:04
  • Reply Tineke

    Ik vind mijn achternaam heel tof, maar toch heb ik nooit getwijfeld over de achternaam van Sofie. Ik weet ook nog het moment van het erkennen, toen gevraagd werd welke achternaam ze zou krijgen. Keek m’n vriend nog even twijfelachtig achteruit, of ik dat misschien wist *gnorf*. Tja, ik denk omdat het standaard is. Als we gaan trouwen weet ik nog niet of ik zijn naam aan neem, misschien een dubbele want stiekem vind ik mijn achternaam wel écht heel mooi en bijzonder. ;P

    28 november 2015 at 21:13
  • Reply Jodi - liefthuis

    Heel herkenbaar. Wij hebben getwijfeld om mijn achternaam te kiezen voor onze zoon. Maar alleen al hrt idee liet verl stof op waaien en ik had geen zin om de rest van zijn leven uit te moeten leggen waarom we voor mij achternaam hadden gekozen.
    Bij een collega met een kind met haar achternaam vroeg iemand of de vader hrt kind wel erkende, echt bizar.
    Ik snap jullie standpunt helemaal. Goede overweging.

    29 november 2015 at 00:13
    • Reply Milou

      Ja daar ben ik ook een beetje bang voor. Maar gelukkig willen we ook graag trouwen en dan neemt mijn vriend mijn naam aan. Dus dan hoop ik dat het weer rechtgetrokken wordt!

      1 december 2015 at 13:31
  • Reply Daniëlle

    Wat een vooroordelen meteen van mensen hè, zo jammer! Hel begrijpelijk in jullie situatie! Ik kan me wel goed voorstellen dat je het jammer vindt, dat zou ik zelf ook vinden. Het is iets traditioneels inderdaad, het geeft aan dat je voor mijn gevoel echt bij hem hoort. Toen wij trouwden heb ik de achternaam van mijn man aangenomen, waardoor ik nu twee achternamen heb en onze kinderen de achternaam van mijn man.

    29 november 2015 at 09:17
  • Reply Michelle

    Ik vind het eigenlijk alleen maar heel mooi dat jullie deze beslissing zo weloverwogen hebben genomen! Ik ben erg trots op mijn unieke achternaam en mijn man vindt hem ook erg mooi, dus als we allebei niet zo traditioneel ingesteld waren geweest had ik me goed voor kunnen stellen dat we mijn naam aan hadden genomen tijdens ons huwelijk. Nu draag ik officieel een dubbele achternaam, maar in gebruik over het algemeen alleen de achternaam van mijn man. Ons kindje krijgt straks ook zijn achternaam. Op zich prima natuurlijk, ik vind het vooral gewoon heel fijn dat we alledrie dezelfde achternaam zullen dragen.

    29 november 2015 at 21:49
  • Reply Vlijtig Liesje

    Mijn kinderen hebben allemaal de naam van mijn man, en ik heb mijn eigen naam gehouden. Eigenlijk wel raar dat ik anders heet dan de rest van het gezin!

    1 december 2015 at 11:48
  • Reply Lin

    Onze zoon heeft de achternaam van zijn vader. Ik heb mijn​ eigen achternaam gehouden. Ook dat voelt voor mij juist.
    Ik las ook je stuk over vaccineren en wij ervaren precies hetzelfde!! Zo’n vervelende kwestie…

    14 april 2017 at 14:14
  • Leave a Reply