Mijn kind krijgt mijn achternaam

Ben ik een feministische kenau? Wilde ik persé mijn achternaam aan mijn zoon geven, ‘omdat ik daar het recht toe heb’? Of ligt het allemaal anders? Van veel mensen in mijn omgeving krijg ik bijzondere reacties. Velen zijn nieuwsgierig waarom we daarvoor kiezen en veelal wordt de vraag aan mij gericht, alsof het mijn keuze was. Maar hoe zit dat nou echt?

Dat kinderen de achternaam van hun moeder mogen krijgen, dat is al sinds 1997 zo. En toch kiest de meerderheid van de ouderparen voor de achternaam van de vader. Dat is ook het meest logisch, het meest voor de hand liggend en het meest traditioneel. Zijn wij zo’n feministisch koppel dan? Dat wij daarvoor kiezen? Ik kreeg letterlijk de opmerking naar mijn hoofd geslingerd: “Nou, dan weten wij wel wie de broek aan heeft bij jullie in huis!” Euh, pardon?

Nee, bij ons ligt het anders. Ik heb best even moeten slikken toen wij de definitieve keuze maakten om ons kind mijn achternaam te geven. Ik ben namelijk behoorlijk traditioneel ingesteld. Ik had graag willen trouwen, mijn vriend zijn naam aan willen nemen en deze vervolgens ook door willen geven aan onze kinderen. Al vanaf kinds af aan droom ik van het moment dat ik mijzelf mevrouw ‘…’ mag noemen, welke nieuwe achternaam daar dan ook zou komen te staan.

Maar het liep anders en dat had ik al vrij snel door toen ik met mijn grote liefde een relatie kreeg. Je deelt steeds meer met elkaar en zo ook verhalen uit het verleden. Er is helemaal niks heftigs of ergs gebeurd in mijn vriend zijn familie, dat zeker niet! Maar mijn vriend voelt zich niet echt verbonden met zijn familie-achternaam. Hij voelt zich geen officieel deel van die familie en van die stamboom. Ik vond dat bijzonder, maar ik dacht er verder niet over na wat dat voor consequenties zou hebben voor ons en onze kinderen in de toekomst.

Totdat wij voor een kindje gingen en dat soort onderwerpen dus ineens wél op tafel kwamen. Mijn vriend gaf al eerder aan dat hij, als wij ooit trouwen, heel graag mijn achternaam zou willen aannemen. Ik lachte dat een beetje weg, maar nu kwam het toch weer ter sprake. Mark wilde onze kinderen graag mijn achternaam geven. We hebben het onderwerp verder even laten rusten, maar ik dacht er zelf nog veel over na én ik zocht het één en ander op.

De achternaamskeuze. Wat is er over bekend?

Op de site Ouders Online kwam ik een goed artikel tegen waarin de vraag gesteld werd: “Waarom kiezen koppels er nog niet veel voor de achternaam van de moeder door te geven?” En een goede reden konden ze eigenlijk niet vinden. In Prins-Alexander, een deelgemeente van Rotterdam, is tussen 1998 en 2009 maar één keer gekozen voor de achternaam van de moeder. Een heftig voorbeeld. Kennelijk maakt onbekend, onbemind. Stelden zij als conclusie. En dat snap ik wel! Zelf moest ik mij ook even over het traditionele idee heen zetten.

Toch gaf het online magazine ook goede redenen om juist wél voor de achternaam van de moeder te kiezen. Bijvoorbeeld als de moeder een heel bijzondere achternaam heeft, die niet veel voor komt. Zo voorkom je dat een bepaalde bijzondere achternaam uitsterft.

Ons idee.

Wij hadden niet verwacht dat mensen in onze omgeving zo verbaasd, soms zelfs geshockeerd, zouden reageren. Maar gelukkig begrepen ze het ook meteen wanneer wij uitlegden waarom we dit hebben gedaan. Naast dat Mark er zo zijn redenen voor heeft, is het namelijk ook een feit dat er met zijn achternaam véél meer mensen in  Nederland rondlopen. Er zijn zelfs meerdere, verschillende stambomen met zijn achternaam. Bij mijn achternaam is dat niet zo. Mijn achternaam komt maar in één stamboom voor in Nederland. Natuurlijk zijn er evengoed nog veel families in Nederland met mijn achternaam, maar uiteindelijk zijn deze families allemaal terug te voeren naar één iemand die ooit voor die achternaam gekozen heeft. Dat is best bijzonder toch?

Het enige waar ik mij nu nog druk om maak, is om hoe wij dit op bijvoorbeeld het geboortekaartje gaan aangeven. Ik denk namelijk dat de meeste mensen er automatisch vanuit zullen gaan dat onze zoon mijn vriend zijn achternaam krijgt. We kunnen mensen in die waan laten en dat zal ook vast geen problemen opleveren, maar als we dan tóch iedereen op de hoogte stellen van de geboorte en van zijn voornaam, waarom niet dan ook van zijn achternaam? Ik brainstorm daar nog even lekker over door.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *