Persoonlijk

Mees is geboren!

Lang geleden dat ik geblogd heb, maar ik wilde toch heel graag nog laten weten dat Mees inmiddels geboren is en hoe de laatste maand van mijn zwangerschap en de bevalling verlopen is.

De laatste weken van mijn zwangerschap…

…verliepen op rolletjes! Natuurlijk had ik last van kwaaltjes en was ik tegen het einde van mijn zwangerschap ook wel echt klaar met het hele zwanger-zijn (mag het even, met 42 weken?), maar over het algemeen had ik niets te klagen. Vanaf ongeveer week 36 was ik weer onder controle bij de ‘eerste lijn’: de gewone verloskundige. Heerlijk vond ik dat! Ik was niet meer medisch en mocht gewoon thuis bevallen. Snel zorgde ik ervoor dat alle spullen voor een thuisbevalling klaar stonden, want ik was immers al bijna 37 weken zwanger en dan mocht onze zoon geboren worden. Oh boy, als ik toen eens wist hoe lang het nog zou duren.

Tot week 40 had ik nog meer dan genoeg geduld. Waar andere vrouwen in mijn bevallingsgroepje op zo’n kek zwangerschapsforum vanaf week 37 al bespraken of ze gestript konden worden en dat ze het zo zat waren, bleef ik tot week 40 lekker rustig broeden. Ik wilde heel graag dat mijn baby in maart geboren zou worden. Geen idee waarom, ik wijt het idee maar aan de hormonen. Maar goed, ik was 1 maart uitgerekend en dus moest ik minimaal tot 40 weken wachten. Bovendien was mijn instelling: je bent nou eenmaal 40 weken zwanger. Punt. Dat hoort er gewoon bij! (Tenzij je medische problemen hebt of echt vervelende kwalen hè, dat is een ander verhaal natuurlijk, maar dat had ik niet.)

Vanaf 1 maart, de uitgerekende datum, begon het meer te kriebelen. Ik dacht zelf al de hele zwangerschap dat Mees 6 maart geboren zou worden, dus ik wachtte rustig af. 6 maart ging voorbij en op 8 maart was ik 41 weken zwanger. Op 8 maart voelde ik ineens minder leven in mijn buik. Ik mocht langskomen bij de verloskundige en die stuurde mij door voor een ctg. In het ziekenhuis was meneertje alweer lekker actief en er was niets aan de hand, maar vanaf die dag was er wel een knop om in mijn hoofd: ik ben lang zwanger en ik heb nu echt nog maar 7 dagen om thuis te bevallen. Slik.

Op donderdag 10 maart en zaterdag 12 maart planden we, de verloskundige en ik, daarom twee strippogingen. De eerste keer gebeurde er niets en kon ze ook niet veel voor me doen. De tweede keer, die zaterdag, gebeurde er wat meer en kreeg ik ook krampen. Mijn verloskundige achtte de kans groot dat ik nu toch wel zou gaan bevallen, en zei nog opgewekt bij de voordeur:”Ik heb wel zin in een leuke bevalling, dus tot vanavond!” ‘s Avonds ging ik lekker in bad, in de hoop dat de krampen echte weeën zouden worden. De krampen zakten af.

Maandag 14 maart moest ik daarom in het ziekenhuis zijn voor een intake bij de gynaecoloog. De verloskundige moest mij helaas overdragen aan het ziekenhuis, want dinsdag 15 maart zou ik 42 weken zijn en vanaf die dag mag je niet meer thuis bevallen. Maandag zat ik vol goede moed bij de gynaecoloog. Zij zou me nog een keer strippen en eventueel mijn vliezen alvast breken. Mocht mijn bevalling dan die middag/avond beginnen, dan mocht ik alsnog thuis bevallen! Zo niet, dan moest ik dinsdagochtend evengoed ingeleid worden, dus dan maakten die gebroken vliezen ook niet meer uit. Puntje bij paaltje: mijn vliezen konden niet gebroken worden. Toch bleef ik optimistisch, ik hoopte dat mijn bevalling die avond nog zou beginnen! We besloten ook nog even aan niemand te vertellen dat ik dinsdag ingeleid zou worden. We wilden graag rust tijdens de bevalling en inleiden kan wel drie dagen duren in totaal!

‘s Avonds werd ik gebeld door het ziekenhuis om mijn “afspraak voor inleiding” voor dinsdagochtend 07:00 uur te bevestigen. Gadver, wat was dat vervelend! Het voelde zo zakelijk, toen brak ik wel even. Ik besprak het hele gedoe met mijn moeder en Mark belde zijn vader om te vertellen dat ik de volgende dag geholpen zou worden in het ziekenhuis. De baby zou niet zelf geboren worden. Toen iedereen het wist, voelde het helemaal definitief.

De bevalling 

(Je kunt dit beter niet lezen als je nog moet bevallen, mocht je dat wel willen doen, bedenk je dan dat deze bevalling echt een uitzondering was en dat het vaak veel beter verloopt! Volgens mijn gynaecoloog komt een bevalling als deze bij minder dan 1% van de vrouwen voor.)

Ik werd ‘s ochtends om 07:00 verwacht en we werden naar onze kraamkamer gebracht. Vrijwel meteen stond er een team aan artsen, assistentes, stagiaires en verpleegkundigen op de kamer. Ze vertelden heel zakelijk wat er allemaal zou gaan gebeuren die dag en hoe het zou verlopen. Op dat moment had ik me er al aan overgegeven, ik zou snel mijn kindje ontmoeten en dat was alles wat telde. De arts-assistent checkte of ze mijn vliezen kon breken (“of de co-assistent ook even mocht voelen? Eh, no way!”) en dat kon! Daar was ik heel blij mee, want daardoor werd de kans wel een stuk groter dat ik diezelfde dag nog mama zou worden.

Na het breken van de vliezen kreeg ik van mijzelf goede, sterke weeën iedere 3-4 minuten. Heel netjes, vond ik zelf! De arts-assistent vond van niet. Zij wilde graag dat ik binnen kantooruren (haar woorden!) zou bevallen, zodat ze me niet over hoefden te dragen aan een nieuw team. Ik dacht dat een eerste bevalling behoorlijk lang kon en mocht duren, maar ik gaf me er maar (weer) aan over. Er werden wee-opwekkers aangesloten op mijn infuus, en vanaf toen ging het mis. Ik kreeg een weeënstorm in mijn rug, benen én buik. Ik vroeg om een ruggenprik, waarvan ik van te voren had gezegd die absoluut niet te willen, maar nu ze die wee-opwekkers zo in mijn lichaam pompten en mijn lichaam daar niet goed op reageerde, gaf ik het op. Mijn bevalling was toch al verre van natuurlijk, dus dan maar mét ruggenprik. De prik kreeg ik snel, maar werkte alleen aan de linkerkant van mijn lichaam. Rechts voelde ik nog alles, maar ‘gelukkig’ zat ik 5 uurtjes later al op volledige ontsluiting.

Het persen heb ik als zeer traumatisch ervaren en daar heb ik uiteindelijk een totaalruptuur en nog twee flinke scheuren de andere kant op aan overgehouden. Waar ik op dat moment niets van voelde trouwens, zoveel pijn had ik. Mees werd met zijn armpje naast zijn hoofd geboren. Het persen heeft drie kwartier geduurd tot hij ‘het bochtje om was’ en vanaf toen is hij in één keer gelanceerd.

En vanaf dat moment, echt… dat Cliché is zo zó waar… Ik krijg er nu weer tranen van in mijn ogen. Dat moment dat Mees op mijn buik werd gelegd was het allermooiste moment in mijn hele leven. Mees huilde niet, maar keek mij met hele heldere ogen aan. De verpleegkundige en de gynaecoloog zagen dat niet en maakten zich zorgen, maar ik niet. Het was echt een prachtig moment van Mees en mij alleen. Na een paar minuutjes begon hij alsnog te huilen en waren de medici ook weer tevreden. Het is niet waar dat je alle pijn meteen vergeet, maar het is het zo verschrikkelijk waard! Mark huilde van geluk, ik huilde van geluk en we konden alleen maar steeds tegen elkaar zeggen hoe mooi hij was, hoe lief hij was, hoeveel we al van hem hielden en hoeveel we van elkaar hielden. Dat moment zal ik nooit meer vergeten.

Na een uurtje met Mees geknuffeld te hebben, moest ik naar de OK om gehecht te worden. Toen heeft Mark nog een uur met Mees huid-op-huid contact gehad. Daardoor vond ik het ook helemaal niet erg om naar de OK te moeten. Ik vond het juist zo waardevol dat dat uurtje tussen papa en Mees ook plaats kon vinden daardoor. Na een uur hechten, kreeg ik op de verkoeverkamer Mees bij me zodat ik meteen borstvoeding kon geven. Dat lukte meteen goed en vanaf toen kon het grote genieten beginnen!

Gefeliciteerd! Je hebt ruim 1300 woorden gelezen. Ik vond het heel fijn om dit even van mij af te schrijven. Nu kruip ik weer lekker op mijn grote, blauwe babywolk en ga ik genieten van mijn kleine mannetje en mijn gezin. Het is echt het allermooiste wat mij ooit is overkomen!

Previous Post Next Post

10 Comments

  • Reply Kimberley

    Poeh, je bevalling geeft me flashbacks. Ik ben bij mijn eerste kindje ook ingeleid en ook ik kreeg een weeën storm en een half werkende ruggenprik. Gelukkig was het persen iets fijner, zo’n ruptuur lijkt me niet bepaald ‘prettig’, brrr. Maar gelukkig, jullie kindje is er! En ik hoop dat je heel snel en volledig herstelt.

    5 april 2016 at 14:07
  • Reply Diana Carlton

    He meis, allereerst nogmaals gefeliciteerd met jullie prachtige zoon! Ik vind het zo naar om te lezen dat je bevalling zo vervelend is verlopen. Ik hoop dat je goed hersteld en dat je heerlijk kunt genieten van jullie blauwe wolk! Dikke knuffel.

    5 april 2016 at 14:42
  • Reply Bibiane

    Wat een vreselijke bevalling…. :-/ Ik zou zo nog 10 keer achter elkaar bevallen. Maar zwanger zijn? No way, wat een vreselijkheid. Kon niet wachten tot dat gedaan was :p Geniet nog van je mannetje :)

    5 april 2016 at 15:23
  • Reply Manon

    Wat heerlijk dat jullie mannetje bij jullie is, van harte gefeliciteerd! Vervelend dat je bevalling zo rot is verlopen dat is niet waar je op gehoopt had, maar het belangrijkste is dat jullie kindje gezond is :)

    5 april 2016 at 20:43
  • Reply Vlijtig Liesje

    Gefeliciteerd met Mees!

    8 april 2016 at 09:55
  • Reply Margriet

    Gefeliciteerd met Mees! (Bedankt voor de disclaimer, ik moet nog bevallen en heb inderdaad het tweede deel niet gelezen.) Vervelend dat je een nare bevalling had, ik hoop dat je snel en goed hersteld.

    11 april 2016 at 14:38
    • Reply Milou

      Haha goedzo! En toch zou ik het nog een tweede keer doen hoor, het cliché is waar: het is het zo ontzettend waard!

      11 april 2016 at 15:41
  • Reply Hanna @ eenbezigbijtje

    Wat goed van je dat je het zo hebt kunnen opschrijven Milou! En nogmaals gefeliciteerd met Mees :)

    20 april 2016 at 10:22
  • Reply Liess

    Wat een heftig verhaal. Hopelijk ben je ondertussen aardig hersteld en zijn jullie nog volop aan het genieten van Mees. Gefeliciteerd!

    22 mei 2016 at 17:51
  • Reply -N | Mommies Life

    Wauw, wat een prachtig mooi verhaal! Ik twijfelde even bij je waarschuwing over je bevalling, maar heb hem toch gelezen (wij gaan binnenkort proberen om zwanger te worden). Ik vind het allemaal super knap van je en kreeg ook tranen in mijn ogen toen je schreef dat Mees op je buik gelegd werd en je een mooi moment met hem had. Dat lijkt me zo fantastisch mooi! Wel jammer dat Mees niet is geboren op de manier zoals je wilde, maar zolang het kindje maar gezond is!
    Van harte gefeliciteerd en geniet van je kraamtijd!

    8 augustus 2016 at 21:56
  • Leave a Reply