Persoonlijk

Kinderwens: hoe staat het er nu voor?

Bron.

Waarschuwing: vind je het vervelend om over het hele proces rondom zwanger worden te lezen? Klik dan straks niet op “lees verder”.

Ik bedacht mij dat het alweer een hele tijd geleden was dat ik iets schreef over mijn grootste wens: een kindje. De laatste paar weken was ik steeds moe, misselijk en gewoon niet helemaal fit. Ik kreeg steeds meer privé-berichtjes via twitter en de mail van lezeressen, dat ze mijn symptomen toch wel erg op zwangerschapssymptomen vonden lijken! Nou, laat ik daar dan maar meteen heel eerlijk in zijn: ik ben niet zwanger. Helaas, ik had het zelf ook graag anders gezien. Normaal gesproken deel je zoiets niet met je omgeving of op je blog, maar omdat er zoveel vragen over kwamen en Mark en ik zelf ook een belangrijk besluit hebben genomen, wil ik je er vandaag toch iets meer over vertellen.

Let’s talk about…

Een tijdje geleden heb ik ervoor gekozen om op mijn blog heel eerlijk en open te vertellen over mijn grootste wens. Ik vertelde onder andere dat ik een soort “zwangerschaps- en babyverslaafde” was en ik schreef kort daarna ook een artikel over hoe ik mijn lichaam voorbereid op een eventuele zwangerschap. Ik kón hier ook eerlijk over zijn, er is namelijk niemand in mijn omgeving die mijn blog leest of volgt, ik heb mijn grootste hobby nog steeds niet met mijn omgeving gedeeld.

Onzeker.

Na het delen van dat artikel over voorbereidingen bleef het even een tijdje stil en de laatste weken had ik het wel eens over moeheid. Logisch natuurlijk, dat er dan vragen komen. Nu dacht ik zelf ook eigenlijk een beetje dat ik zwanger was. We hebben ons er niet echt op gefocust de afgelopen maand. Het was meer dat we dachten: “het zou leuk zijn als… maar we houden het leuk en luchtig.” Nou, als je als vrouw (die altijd op tijd menstrueert!) ineens bijna twee weken overtijd bent, dan is het moeilijk om daar luchtig over te blijven doen. De testen bleven echter negatief en afgelopen maandagochtend brak ook mijn menstruatie door. Best een teleurstelling, maar hé! We hebben ons er ook niet echt op gefocust de afgelopen maand dus wat had ik dan gedacht?

Nu ik achteraf terug kijk op mijn laatste cyclus wordt het mij allemaal duidelijk. Zoals je misschien wel weet, als je mij al even volgt, ben ik begin februari gestopt met mijn strenge dieet. Door deze verandering, die natuurlijk ook mijn hormonen beïnvloedt, blijkt mijn eitje negen dagen later dan verwacht te zijn gesprongen. Ik heb dus gewoon een hele lange cyclus gehad deze maand en ik was helemaal niet overtijd, zoals ik steeds dacht.

De wens versus de praktijk.

Mocht ik nu zwanger zijn geweest, dan zou ik zo rond 21 november 2015 uitgerekend zijn. Toen afgelopen maandag toch die menstruatie doorbrak, zijn mijn vriend en ik er toch nog eens goed over wezen praten. Laat ik van te voren even duidelijk zijn: je kunt een baby niet plannen. Natuurlijk niet. Het komt zoals het komt en het is meer dan welkom en oh zo gewenst! Maar Mark en ik zijn ook nog jong (23 en 26) en we hebben geen haast. Hoe dan ook, we hoeven niet à la minute alles op alles te zetten om een kindje te kunnen krijgen. Wanneer wij niet bij die 60% horen die binnen een half jaar zwanger raakt, dan wordt het een ander verhaal. Nu staan wij er nog behoorlijk relaxed en nuchter in. Zo moet je er ook wel in staan denk ik, wanneer je pas in de eerste maand ‘proberen’ zit.

Maar nu gaan er ineens ook andere zaken meespelen. Mark is net voor zichzelf begonnen. Moeten we zijn bedrijf niet eerst wat tijd geven om ‘gezond’ te worden? En er zijn in onze omgeving heel veel (echt belachelijk veel) mensen jarig in december en januari. Onze vaders zijn jarig op tweede kerstdag en zij moeten die dag delen met mijn twee ooms. Ik hoor van veel mensen dat zij het niet fijn vinden om met kerst jarig te zijn. Willen wij dat voor ons kindje, omdat wij zo persé snel papa en mama willen worden? Wanneer ons kindje in december of januari geboren wordt, dan is hij of zij een van de vele jarigen in onze familie. En nu moet ik meteen aan die lieve Lindsay denken, die met 29 weken zwangerschap ineens mama werd. Kijk, als je zoiets heftigs overkomt, dan voel je je natuurlijk ontzettend gezegend als je kleine meisje gezond is en blijft! Dan maakt die datum niets meer uit. Maar daar mogen ouders-to-be toch niet bij voorbaat al vanuit gaan?

Ja. En nu?

Om een lang verhaal kort te maken (wat al niet meer gaat lukken, want dit artikel telt al 800 woorden), we zien het wel! Ik ga niet ineens weer aan de anti-conceptie, maar we gaan ons ook niet focussen op “die ene speciale week in de maand waarin hét zou moeten gebeuren”. Ik wilde je alleen even laten weten dat de plannen er wel nog steeds zijn, maar even op een wat lager pitje staan. En wanneer wij in blijde verwachting zijn, dan zal ik dat met heel veel blijdschap, zodra het kan, hier bekend maken! Ik heb nu al zin om dat artikel te schrijven, over een paar maanden ofzo…

Heel knap als je dit hele artikel hebt uitgelezen. Sorry, ik kon het echt niet korter maken! Nu mijn vraag aan jou: Hoe wisten jij en je partner dat jullie er voor wilden gaan? En hadden jullie toen een houding van: “We zien het wel!” of was er sprake van een andere situatie? Ik vind het leuk om de verschillende situaties te horen!

Volg Thuis bij Milou via FacebookInstagramTwitter, en Bloglovin’

Previous Post Next Post

20 Comments

  • Reply Manon

    Haha 21 november was Nilo’s datum. Ach Nilo’s geboorte valt precies tussen de komst van Sinterklaas, 5 december, kerst en weet ik t allemaal in. Wij maken er gewoon een feestperiode van 😉 party all day. Kunnen de zwarte Pieten hem mooi feliciteren op school haha! En dan mag hij vast ieder jaar bij Sinterklaas op schoot.
    Wij gingen gewoon meteen van start toen we het wilden, lieten ons niet tegenhouden door feestdagen en verjaardagen… Zo is er altijd wel wat om rekening mee te houden! We hebben er ook over nagedacht hoor, willen we een decemberkind? We vonden het ‘zonde’ om zomaar 2/3 eisprongen ‘verloren’ te laten gaan ofzoiets haha.

    30 maart 2015 at 08:29
    • Reply Milou

      Ja daar heb je dan ook weer gelijk in! Dat is ook inderdaad best zonde als ik er zo over nadenk. Het is ook niet dat we nu stoppen met proberen hoor, alleen maar minder er op focussen. Ik bedoel… Ik stond op de negenmaandenbeurs al met een kinderwagen in mijn hand om te ‘proberen’, zo ver draafde ik door. 😉 Ik wil daar nu minder mee bezig zijn en een artikel als dit is dan een stok achter de deur, alsof ik mijzelf even streng toespreek.

      30 maart 2015 at 15:50
  • Reply Nicole

    Wij waren wel wat ouder dan jullie nu zijn, dat ligt dan misschien ook anders.
    Maar ook wij hadden beide niet echt een vaste baan ofzo. Werkten via uitzendbureau en ja dan is het altijd spannend en afwachten. Maar er is altijd wel een reden om niet ervoor te gaan. Nu waren wij heel snel zwanger terwijl we eigenlijk dachten dat t wel een jaar ofzo kon duren.
    Maar zijn er niet minder blij om geweest!

    30 maart 2015 at 09:20
  • Reply Lifesabout

    Eerlijk geschreven! Ik kan mij niet meer goed herinneren hoe wij erachter kwamen er klaar voor te zijn. Nadat mijn man terugkwam van uitzending vonden we het wel een mooi moment. Ik was vrij snel zwanger maar er volgde drie miskramen. Dat maakt het ‘plannen’ wel een ander verhaal. Het interesseerde ons niet of het een zomerkindje of kerstkindje zou worden. De ene keer was ik trouwens heel snel zwanger, de andere keer duurde het ruim een jaar. Een tip: laat je niet gek maken en raak niet in paniek als het niet lukt na een half jaar. Gemiddeld duurt het een jaar. Beleef er vooral veel plezier aan

    30 maart 2015 at 15:51
    • Reply Milou

      Precies! Dat lijkt me heel heftig, zoveel miskramen en ook steeds dat euforische, blije gevoel en dan toch weer die teleurstelling. Natuurlijk maakt het niet uit hoe en wanneer een kindje geboren wordt! Het is altijd welkom.

      30 maart 2015 at 16:01
  • Reply Nelleke

    Wij begonnen met een houding van ‘ach, we zien wel wanneer het lukt’. Nu na 7 maand is het nog niet raak… dan raak je die houding snel kwijt. Terwijl ook wij nog jong zijn, alle tijd hebben. Maar als je iets zo graag wilt, dan is het moeilijk om geduld op te brengen ^^

    30 maart 2015 at 19:05
    • Reply Milou

      Jeetje, ja, dan snap ik heel goed dat die houding verandert! Je weet dat het lang kan duren, maar als je zo graag wilt, dan wordt je na 7 maanden toch wat ongeduldig. Ik snap t helemaal!

      31 maart 2015 at 19:43
  • Reply Nathalie

    In 2004 ben ik begonnen met bloggen… die blog ging met name over onze kinderwens en de best lange weg, daarna over de zwangerschap, onze dochter en later nog een zwangerschap en tweede dochter.

    Wij zijn in 2002 gestopt met anticonceptie, in 2007 werden wij voor de eerste keer papa en mama. Het heeft bij ons best lang geduurd allemaal. Vele ziekenhuis ritjes, onderzoeken en behandelingen gehad. Uiteindelijk ben ik zwanger geraakt tijdens het gebruik van de medicijnen in de voorbereiding naar het ICSI traject. Onze tweede zwangerschap ging wat makkelijker, gelukkig.

    Inmiddels heb ik een nieuwe blog ivm de anonimiteit voor de kinderen.

    De vragen zijn soms lastig, mensen wachten met je mee… maar laat je niet gek maken!
    Neem de tijd!

    Liefs,
    Nathalie

    30 maart 2015 at 21:12
    • Reply Milou

      Wauw… 5 jaar na de “start”? Wat heftig zeg!

      31 maart 2015 at 19:44
  • Reply Manon

    Heel herkenbaar, ik was ook ineens aangenomen voor een duale studie en een baby krijgen in december dat is toch helemaal niet handig dan heb je kerst en het is koud,,, misschien moet ik toch maar weer aan de pil gaan… dat is wel verstandiger en toen BAM toch zwanger en konden we er echt niet meer onderuit. Al met al niet teveel er mee bezig zijn, je lichaam moet inderdaad wennen aan het gestopt zijn met de pil (dat levert ook heerlijke zwangersschapsverschijnselen op trouwens) en ook aan het nieuwe eten. Inderdaad een tip die er al staat laat je niet gek maken een jaar wachten is heel normaal :)

    31 maart 2015 at 09:45
    • Reply Milou

      Precies, ik moet me niet gek laten maken! We gaan ook niet ineens stoppen met proberen hoor, gaan gewoon verder dus een kerstkindje is nog steeds mogelijk, maar ik had het idee dat ik er veel te veel mee bezig was. Ik laat me inderdaad snel gek maken en ik moet mij nu minder daar op focussen.

      31 maart 2015 at 19:48
  • Reply Fem

    Ik bleek ook n langere cyclus te hebben dan 28 dagen…we hadden eigenlijk de instelling “we zien wel”, maar na 1 maand ‘overtijd’ en de mindfuck die ik dát al vond, besloten er toch op te letten. Ik ging temperaturen, gewoon om te weten wanneer mn eisprong ongeveer was geweest zodat ik niet steeds weer in die mindfuck belandde en wist dat ik nog niet over tijd was (scheelt n hoop negatieve testen :-p) Niet zozeer dus om te timen van nú moeten we ‘in actie’ komen. En of dit het nu was of niet, ik was zwanger. Nu ruim 18 weken. Ook geen ideale tijd: augustus. Maar weet je, het valt niet te plannen…data zijn niet het allerbelangrijkste.

    31 maart 2015 at 21:03
    • Reply Milou

      Ja, zo kan het dus ook nog gaan in eens! Dank je wel voor het delen, veel geluk met je zwangerschap! Datum is inderdaad niet het meest belangrijke. Die mindfuck van twee weken over tijd zijn terwijl je dus eigenlijk een late eisprong had… dat is echt precies hoe je het zegt: een mindfuck. Is toch irritant?

      31 maart 2015 at 21:29
  • Reply Fem

    Heeeeel irritant!! Ineens ben je misselijk, voel je vanalles in je lijf wat er helemaal niet is. Gaf mij dus echt rust en gevoel van ‘grip’ om te weten wanneer mn temperatuur steeg…in ieder geval had ik die tweede keer niet meer te vroeg en onnodig getest. Het hielp mij ook om uit te gaan van dat gemiddelde van n half jaar (al is dat ook langer als je n langere cyclus hebt ;-)), ik was oprecht verrast dat het ineens toch al zover was…heel veel succes! Het is n ontzettend spannende tijd <3

    31 maart 2015 at 21:41
  • Reply Michelle

    Mooi omschreven! Er zijn veel artikelen te vinden over zwangere dames en de gebeurtenissen na de bevalling maar eigenlijk nooit de weg ernaar toe. Grappig eigenlijk. Twee jaar geleden begon de kinderwens bij mijn vriend en mij. We waren toen allebei nog volop bezig met de studie dus dit was alles behalve een handige tijd. We hebben dus nog gewacht. Later kwam ook een stukje erfelijkheid erbij kijken dus in deze twee jaar hebben we dit ook uit kunnen zoeken. Gelukkig zag voor ons er alles goed uit en we hoeven ons dus geen zorgen te maken. Over het proberen.. ik vind die onzekerheid echt niks! Ik heb ook een hele regelmatige cyclus en was bij de tweede maand proberen, 3 dagen over tijd maar de testen gaven ook negatief aan. Paar dagen later ja hoor. Omdat wij al zo lang wachten is het nuchter blijven lastig, al zitten we pas in de derde ronde. Het knaagt ook wel als je veel bekenden om je heen ineens ( heel makkelijk schijnbaar) zwanger worden.

    7 april 2015 at 08:53
    • Reply Milou

      Dank je wel voor je reactie! Vervelend he, die onzekerheid! het duurt voor je gevoel dan zo lang, terwijl die dagen normaal gesproken echt om vliegen.

      9 april 2015 at 12:12
  • Reply Jennifer

    Ik kan me niet voorstellen hoe de teleurstelling is bij negatief testen, want zo’n test had ik niet. Maar een beetje inleving na mijn zwangerschap zegt dat het niet leuk is. Wat dat betreft ben ik dan wel het levende bewijs dat kinderen niet te plannen zijn, en dat je je dus ook niet zo moet focussen op de ideale maand om de verjaardag van je toekomstige kind(jes) te plannen. Gewoon lekker door oefenen en op een dag ben je gewoon mama, en of je kind nou jarig is in december of juni, zolang het cadeautjes krijgt en je ze het gevoel geeft dat ze in het middelpunt staan zijn ze vast heel gelukkig.

    9 april 2015 at 13:06
    • Reply Milou

      Bij jou is het inderdaad helemaal anders gegaan. En wat een mooi mannetje heb je nu!! De geboortemaand is inderdaad niet belangrijk. Ik schreef dit stuk meer om mijzelf een halt toe te roepen, omdat ik het zó graag wil dat het een beetje een obsessie wordt. Ik ga nu uit van een jaar proberen en als het eerder lukt, dan is dat mooi!

      11 april 2015 at 09:37
  • Reply Ivy

    Eerlijk? :) Ik vind het een beetje overdreven om rekening te gaan houden met wanneer je je kind geboren wilt laten worden. Wat je zelf ook al zegt, je kunt het niet plannen. Na een jaar proberen ben ik die illusie ook echt allang kwijt. De eerste maand of twee maanden dacht ik ook zo: Oeh als ik nu zwanger ben, dan wordt hij of zij dan en dan geboren, en vervolgens al allemaal situaties in je hoofd gaan halen. Verjaardag vieren op vakantie, verjaardag vieren met kerst, verjaardag vieren als iedereen al jarig is, precies wat jij zegt. Ik snap dat echt wel :) Maar nu we een dik jaar verder zijn, heb ik zoiets van het boeit me echt niet wanneer het geboren wordt, ALS het maar geboren wordt. Aan de andere kant merk ik bij mezelf dat ik het allemaal ‘zat ben’. Sinds vorige maand hou ik me niet meer bezig met wanneer ik ovuleer en dat soort dingen, want al die teleurstellingen zijn echt vreselijk. *zwanger-worden-moe* is het goede woord 😉

    2 mei 2015 at 11:41
    • Reply Milou

      Jeetje ik kan het mij heel goed voorstellen dat je je zwanger-worden-moe voelt! Het duurt al best wel lang bij je, zo te lezen? Het kan mij ook vrij weinig schelen hoor, wanneer een kindje geboren wordt, ik denk dat ik gewoon wat naïef was toen wij ‘begonnen’ en ik dit schreef, hoewel ik echt wel weet dat plannen niet gaat. Het is ook verder niet zo dat we er rekening mee zijn gaan houden. Als we ooit kinderen hebben, dan lachen we om dit artikel. 😉

      6 mei 2015 at 13:40

    Leave a Reply