Persoonlijk Zwanger

Deze dingen vertelde niemand mij over het eerste trimester

Bron. Zo gezond en stralend als Elizabeth Banks zag ik er na 8 weken zwangerschap niet uit.

Heb je die film: “What to expect when you’re expecting” gezien? Actrice Cameron Diaz doet een leuk dansje bij een grote show en kotst vervolgens in de gewonnen beker. Oei, zou ze zwanger zijn? Vervolgens doorloopt ze haar zwangerschap alsof er niets heftigs in haar lichaam gebeurt. De actrice Elizabeth Banks wil al twee jaar zwanger worden. Wanneer zij ineens droomt over kangoeroe’s en haar borsten wat gevoelig zijn, rent zij in de scène daarna met zo’n zeven zwangerschapstesten naar haar man.

Hoewel deze film fictie is, dacht ik toch echt wel dat het ongeveer zo zou zijn. Eventueel hier en daar wat heftiger, of juist minder dik aangezet, maar toch wel realistisch. Dàcht ik. En natuurlijk, toen ik dacht dat ik zwanger was, zocht ik ook op waar ik dat aan zou kunnen merken. De zogenaamde zwangerschapssymptomen, die je overigens net zo goed kunt hebben wanneer je bijna ongesteld wordt. Toen ik eenmaal die felbegeerde tweede streep op mijn test had staan, vrat ik zwangerschapsboeken alsof het repen karamel zeezout van Tony’s chocolonely waren.

Toch waren er een heleboel dingen waar ik als net-zwangere zelf achter moest komen. Ik zet ze hier voor je op een rijtje. En lezers die de drie maanden al voorbij zijn: deel je onwetendheid van toen in een reactie asjeblieft. Ik weet dat ik het in ieder geval erg prettig had gevonden om van te voren te weten.

Bron. Zo gezond en stralend als Elizabeth Banks zag ik er na 8 weken zwangerschap niet uit.

Bron. Zo gezond en stralend als Elizabeth Banks zag ik er na 8 weken zwangerschap niet uit.


Neem dit artikel met een korreltje zout asjeblieft. Sommige vrouwen wandelen fluitend door de eerste drie maanden, anderen kunnen in die drie maanden de kwaaltjes niet meer op twee handen tellen én moeten die drie maanden doortrekken naar negen.

Zwangerschapsmisselijkheid is gewoon net als griep.

Ik dacht: joh, dan geef ik ‘s ochtends een keertje over en dan kunnen we weer door. Ik las op het zwangerschapsforum een reactie van een vrouw die ‘s ochtends kotsmisselijk in de auto stapte. Dan kwam haar man naast haar zitten in de auto. Zij gaf over in een emmertje, haar man nam dat weer mee naar binnen en zij reed naar haar werk. Kiplekker. 80% van de vrouwen heeft last van deze ochtendmisselijkheid. Na wat eten gaat het dan wel weer. Helaas zijn er ook vrouwen bij wie de misselijkheid de hele dag aanhoudt. In combinatie met de oververmoeidheid voelde het voor mij als griep. Maar ook hier ontwikkel je een ritme in. Look at the bright side: wanneer de misselijkheid en moeheid na 12 tot 16 weken voorbij is, voel je je als herboren.

Geheim houden lukt niet.

Kon ik de meest uiteenlopende dingen vroeger perfect geheim houden, lukte dat met mijn zwangerschap veel minder goed. Dat kwam vast door een combinatie van hormonen, geluksgevoel en uitstraling. Ineens werd er te pas en te onpas aan mij gevraagd: “ben je zwanger of zo? Je straalt zo!”, om daar dan met een hoofd als een tomaat stotterend “nee” op te antwoorden. Lukt het jou wel om het geheim te bewaren, dan is het nog zaak de andere mensen die het weten te instrueren. Mijn vader belde mijn oma al met het nieuws voordat ik mij uit de omhelzing met mijn moeder had kunnen bevrijden. De dag daarna was dus het hele dorp waar mijn opa en oma wonen ervan op de hoogte. Inclusief de zus van mijn andere opa. Waardoor wij dus halsoverkop de dag na onze openbaring aan mijn ouders, richting mijn opa en oma reden. We drukten ze op het hart het nog even geheim te houden. Één week hebben ze dat volgehouden: bij een verbouwing van een familielid zei mijn opa tegen mijn vader: “Wat vervelend hè? Dat Milou zo ziek ervan is!” Daar zaten mijn oom en tante bij.

En achteraf vond ik dat prima! Ik kon er nu heerlijk met iedereen over praten. Ik wilde niets liever dan dat. Mensen begrepen het ineens veel beter als ik een avondje niet naar een verjaardag kon. En wanneer het mis was gegaan, had ik een ontzettend lief sociaal vangnet gehad.

Geen menstruatiepijn meer? Dat dacht je!

Rond de dag dat je ongesteld had moeten worden, kun je evengoed menstruatiepijn hebben. Schijnt met de innesteling van de vrucht te maken te hebben. Daar had ik geen last van. Wat niemand mij vertelde, was dat de bekende ‘bandenpijn’ ook al vanaf zes weken op kan treden. En geloof mij, dat voelt exact als menstruatiepijn. Toch kun je er beter mee omgaan. Je bloedt er immers (meestal) niet bij en je weet dat het voor een goed doel is.

Dat je je tijdens de zoveelste keer kotsen af vraagt waarom je dit ook alweer wilde…

…maar dat je daarop na zo’n 12 tot 16 weken het antwoord krijgt. Want echt waar: bij de meeste vrouwen (80%) komt het allemaal weer goed! Ik voelde mij na zo’n 14 weken echt als herboren. Ik had meer energie dan ooit en ik voelde mij zo ontzettend gelukkig met die kleine spruit in mijn buik. En het wordt alleen nog maar leuker en leuker.

Van welke gebeurtenissen in het eerste trimester had jij geen weet? En voelde jij je na die tijd ook zo ongeveer de gelukkigste mens op aarde?

Previous Post Next Post

7 Comments

  • Reply Tineke

    Huh, bandenpijn als menstruatiepijn? Dat ken ik helemaal niet, hier waren het net messteken af en toe, heeeeeel pijnlijk maar niet zoals ik ongesteld was 😛 Dat je borsten zoveel pijn konden doen wist ik ook niet, liep standaard met een sportbh en moest ze eigenlijk ook ‘vasthouden’ als ik liep, omdat het anders te veel pijn deed :p

    22 oktober 2015 at 19:51
    • Reply Milou

      Oh dat is ook een goeie inderdaad! Ik heb zelf nooit erg last gehad van mn borsten, maar ik hoor het wel vaker inderdaad. Wauw, dat je ze gewoon vast moet houden. Au!
      Ja die bandenpijn is echt hels. Volgens de vk klopt het wel. Het straalt ook vaak uit naar mn rug, net als menstruatiekramp.

      22 oktober 2015 at 20:00
  • Reply Jessica

    Ik ben zelf niet zwanger, maar je hebt het leuk geschreven!

    22 oktober 2015 at 20:23
    • Reply Milou

      Oh en mocht je ooit zwanger willen raken… Neem dit met een korrel zout he! 😉

      22 oktober 2015 at 20:33
  • Reply Olga

    Ik heb inderdaad heel kort die bandenpijn gehad en dat voelde dodelijk aan. Alsof ik inderdaad gestoken werd. Schrok me eerst ook te pletter joh. En ik heb volgens mij aan het eind een ontsteking gehad want (en dit weet niemand) ik kon niet meer bewegen van de pijn in m’n zij. Blaasontsteking voel je niet, dus dit was de boosdoener waarschijnlijk, maar toch heel naar :(

    23 oktober 2015 at 01:40
  • Reply saskia

    Dat geheim houden van de zwangerschap vond ik ook altijd zo ontzettend moeilijk zeg :) Vaak lukte dit dan ook niet helemaal haha.

    24 oktober 2015 at 20:31
    • Reply Milou

      Hihi stom he? Maar 12 weken (of 8 eigenlijk) geheimhouding is ook wel een hele opgave toch?

      24 oktober 2015 at 21:36

    Leave a Reply